Panowanie brytyjskie
Podniesienie flagi brytyjskiej powyżej fortem w 1759 rozpoczęło najważniejszy czas w jego dziejach. przez następne 37 lat fort miał silny garnizon a jego dowódca sprawował szeroką władzę powyżej ogromną częścią brytyjskiej Ameryki Północnej.
W pierwszym roku po zdobyciu fortu położenie zaopatrzeniowa była tak trudna, iż na przestrzeni pierwszej zimy 150 ludzi zmarło na szkorbut. Po zakończeniu działań na kontynencie w 1760 fort stał się głównym punktem zaopatrzeniowym w powtórnie brytyjskich terenach dookoła Wielkich Jezior. fort odgrywał tą kluczową rolę przez następne kilkadziesiąt lat. Był także ważnym punktem kontaktowym między Brytyjczykami i Indianami. Ci ostatni nie byli zadowoleni spośród faktu, iż Francuzi zostali wyparci spośród Ameryki Północnej dając Brytyjczykom niepodzielne panowanie powyżej kontynentem.
W latach 1763-1764 wybuchło ogromne powstanie Indian wobec przywództwem Pontiaca, które przez pewien czas serio zagroziło brytyjskiej dominacji powyżej wnętrzem kontynentu. Indianie nie mieli szans na zdobycie mocno ufortyfikowanego Fortu Niagara, wszak prowadzili intensywną wojnę podjazdową w jego okolicach. fort odegrał istotną rolę w charakterze źródło zaopatrzenia i posiłków dla obleganego przez Indian fortu Detroit oraz w charakterze baza dla armii, która ostatecznie stłumiła powstanie indiańskie w 1764 r.
Przez te lata głównym zadaniem fortu była obrona nim Indianami, gdyż po odejściu Francuzów nie było na kontynencie żadnego europejskiego przeciwnika zaopatrzonego w artylerię. spośród tego także powodu umocnienia fortu nie dawny utrzymywane i ospale poszły w rozsypkę, ergo do 1775 potężne fortyfikacje ziemne praktycznie przestały istnieć.